” Έν΄άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα. Χτύπησα την πόρτα και μπήκα. Μου ΄δειξε πάνω στο κομοδίνο έναν μικρό ξύλινο σταυρό. Είδες, μου λέει, γεννήθηκε η ευσπλαχνία. Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ. Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δεν θα ΄χαμε να πούμε τίποτε ωραιότερο απ΄αυτό.” Τ. Λειβαδίτης, Η γέννηση
